ایده کاروان نفتکش، زبان ساده و روشن، خرید زمان و شکستن محاصره است. این ایده نمیگوید منتظر اجازه آمریکا بمانیم؛ میگوید مسیر را باز کنیم و هزینه بستن آن را برای طرف مقابل آنقدر بالا ببریم که عقلش حکم کند مسیر را باز بگذارد.
در شاهنامه، وقتی فریدون برای سرنگونی ضحاک به سوی اروندرود میرسد، با یک مانع مشخص روبرو میشود: نگهبان رود که به فرمان ضحاک عمل میکند و اجازه نمیدهد کشتیها در اختیار فریدون و سپاهش قرار بگیرند.فریدون از این مانع نمیهراسد و منتظر باز شدن دروازه نمیماند. او و یارانش با اسب به دل آب میزنند و از رود میگذرند تا به هدف خود برسند.
فریدون بر میخیزد
زمان در محاصره یک کالای کمیاب است؛ ایده «کاروان نفتکش» دقیقاً همان ایدهای است که در شرایط محاصره، زبان اقتدار و عمل را به هم پیوند میزند. این ایده میگوید، ما منتظر اجازه آمریکا نمیمانیم، ما مسیر را باز میکنیم و هزینهٔ بستن آن را برای طرف مقابل آنقدر بالا میبریم که عقلش حکم کند مسیر را باز بگذارد.سه دلیل ساده اما راهبردی را برای دفاع از این ایده وجود دارد.
محاصره یک دیوار نیست که با صبر فرو بریزد
رسانههای غربی خودشان اعتراف میکنند که ایران شناورهایی را در تنگه هرمز برای «آزمایش بزرگ» محاصره آماده کرده است. این یعنی زیرساخت فنی و عملیاتی کاروان، از قبل وجود دارد.مسئله اما اعلام رسمی و اراده سیاسی استفاده از آن است. کمتر از 6 سال پیش، وقتی نفتکشهای ایرانی با پرچم و هویت خودشان در شرایط تحریم سنگین برای فروش سوخت به سمت ونزوئلا حرکت کردند و کسی جلویشان را نگرفت، افکار عمومی جهان اقتدار ایران را دید. کاروان نفتکش، همان صحنه را در مقیاس خلیج فارس و با هدف چین تکرار میکند.
بازدارندگی متقابل، سادهترین و کمهزینهترین زبان فهم برای آمریکاست
منتقدان میگویند، تهدید زیرساختهای همسایگان خطرناک است اما مدافعان این ایده میپرسند، خطرناکتر کدام است، تهدید کاغذی، یا محاصرهای که تجارت ایران را از مسیر خلیج فارس هدف گرفته است؟ایده کاروان دقیقاً میگوید، اگر یک گلوله به بدنه یک نفتکش ایرانی اصابت کند، نفت و پایانههای نفتی امارات، عربستان و قطر در همان لحظه در معادله پاسخ قرار میگیرند.این یعنی آمریکا دیگر نمیتواند هزینه حمله را فقط برای ایران محاسبه کند؛ باید هزینه فروپاشی بازار انرژی جهانی را هم در نظر بگیرد.
ما در زمین خودمان قویتر از آن هستیم که تصور میشود
کاروان نفتکش یک ایدهٔ هوایی نیست. ایران سالهاست شبکهای از پایانهها و مخازن در چین ساخته است تا نفت تحریمشده را بدون عبور از بانکهای جهانی بفروشد. بندر جاسک بهعنوان یک مسیر جایگزین عمل کرده و صادرات به چین را حتی در اوج محاصره حفظ کرده است. ناوگانی با شناورهای متعدد، پرچمهای بدلی و خاموشکردن ردیاب، سالهاست دیوار محاصره را دور میزند.
کاروان نفتکش، این توانایی پنهان را به یک نمایش آشکار اقتدار تبدیل میکند. استعارهاش این است: ما سالها در تاریکی شنا کردیم؛ حالا وقت آن است که با مشعل در روز شنا کنیم و همه ببینند بلدیم.مقامات ایرانی میدانند که در شرایط محاصره، سکوت و انتظار، فشار را بالا میبرد.در این چهارچوب کاروان نفتکش میگوید: زمان کمیاب است، اراده را باید نشان داد. کاروان نفتکش، زبان ساده و روشن این اراده است. http://hadidnews.com/vdcb88ba.rhbwwpiuur.html