جنگی که قرار بود ایران را شکست دهد، ترامپ را زمین‌گیر کرد

حدیدنیوز؛ اندیشکده آسیا تایمز در گزارشی با بررسی پیامدهای جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، تاکید کرد که این جنگ برخلاف محاسبات اولیه کاخ سفید، به عاملی تعیین‌کننده در شکست جمهوری‌ خواهان در انتخابات میان‌ دوره‌ای ۲۰۲۶ آمریکا تبدیل شد؛ به‌ گونه‌ای که افزایش قیمت انرژی، فشار اقتصادی بر شهروندان آمریکایی و نارضایتی از ورود واشنگتن به جنگ، ائتلاف انتخاباتی دونالد ترامپ را با شکستی جدی مواجه کرد.

در حالیکه جمهوری‌خواهان جنگ علیه ایران را به عنوان یک موضوع فرعی در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ تلقی می‌کردند اما این عامل به رویداد اصلی این انتخابات تبدیل شد و طبق نظرسنجی های صورت گرفته از سوی NBC معادل ۷۴ درصد از رأی‌دهندگان اعلام کردند که عامل جنگ علیه ایران در رای آنها برای کنگره حیاتی یا عمده بوده و دموکرات‌ها ۶۳ درصد از آنها را به دست آوردند و به همین نسبت، ۶۲ یا ۶۳ درصد نیز ابراز داشتند که اقدام نظامی علیه ایران تصمیم اشتباهی بوده است.

دموکرات‌ها مجلس نمایندگان و سنا را در دست گرفتند و کرسی‌ها را در جاهایی مثل تگزاس، کارولینای جنوبی، کانزاس، آیووا و کارولینای شمالی، به همراه میشیگان و مین که پیروزی دموکرات‌ها در سنا پیش از این به رسوایی یا معجزه نیاز داشت، بین خود تقسیم کردند.

جی دی ونس معاون رئیس جمهور که وفادارانه از جنگ علیه ایران دفاع کرده بود، در برنامه ایکس به جهانیان گفت: دلیل شکست ما جنگ بود و ترامپ نیز این حرف را «تا حد زیادی درست» خواند.

تلنگری که انتخابات را نابود کرد
وقتی آمریکا و رژیم اسرائیل در ۲۸ فوریه تجاوز خود علیه ایران را آغاز کردند اظهار کردند که این جنگ قرار است کوتاه و بی‌خطر باشد، مایک جانسون، رئیس مجلس نمایندگان، پیش‌بینی کرد که جنگ «به زودی به پایان خواهد رسید» و آن را از نظر سیاسی یک «لحظه گذرا» توصیف کرد.

پاورقی متن را بلعید، ایران به زیرساخت‌های انرژی تنگه هرمز و خلیج فارس حمله کرد و قیمت نفت از بشکه‌ای ۱۰۰ دلار آمریکا فراتر رفت، بنزین برای اولین بار از سال ۲۰۲۲ به بیش از ۴ دلار در هر گالن رسید، و جنگی که قرار بود اعتبار آمریکا را در خاورمیانه احیا کند، به مالیاتی برای هر مسافر در اوهایو و هر کشاورزی که در آیووا گازوئیل و کود می‌خرید، تبدیل شد.

گفته شده بود که سیاست خارجی هرگز در انتخابات آمریکا تعیین‌کننده نیست که اینطور نشد و در پمپ بنزین‌ها خود را نشان داد، راهبرد جمهوری‌خواهان، این بود که این اتفاق نمی‌افتد.


نامزدهای جمهوری‌خواه در رقابت‌های تنگاتنگ سعی کردند هر دو طرف را راضی نگه دارند، خواستار «پایان سریع» جنگ شدند و در عین حال متعهد شدند که به ترامپ اعتماد کنند تا در صورت لزوم کار را با زور تمام کند.
البته رأی‌دهندگان آنقدر که مشاوران کمپین فکر می‌کنند احمق نیستند، اگر نمی‌توانید توضیح دهید که چرا کشورتان در جنگ است، حداقل کاری که می‌توانید انجام دهید این است که وانمود نکنید که اینطور نیست.
در سال ۲۰۱۶ و دوباره در سال ۲۰۲۴، ترامپ با وعده پایان دادن به «جنگ‌های احمقانه‌ای» که بوش‌ها، نومحافظه‌کاران و تشکیلات سیاست خارجی دو حزبی آنها را به آن کشانده بودند، رأی رأی‌دهندگان طبقه کارگر، که بسیاری از آنها در مناطق روستایی و شهرهای کوچک آمریکا بودند، را به دست آورد.
این رأی‌دهندگان که فرزندان خود را به عراق و افغانستان فرستادند، این وعده را جدی گرفتند. بسیاری از آنها هنوز هم جدی هستند چیزی که آنها در سال ۲۰۲۶ کشف کردند این بود که هیچ جنگ احمقانه‌ای در کار نخواهد بود، به جز جنگی که بنیامین نتانیاهو دو دهه در حال لابی کردن با واشنگتن برای شرکت در آن بود.
به همین دلیل است که جالب‌ترین نتایج نه از حومه شهرها، بلکه از مناطق کشاورزی به دست آمد، در آیووا، دموکرات‌ها چیزی شبیه به یک پیام ضد جنگ «اول آمریکا» را پخش کردند و جنگ ترامپ را عامل هزینه‌های زندگی دانستند.
البته نومحافظه‌کاران درس معکوس گرفته‌اند، از نظر آنها، مشکل این نبود که آمریکا با ایران وارد جنگ شد، بلکه این بود که به اندازه کافی سرسختانه در این جنگ نجنگید و این همان مکتب فکری است که باتلاق عراق را با فقدان «افزایش نیرو» و فروپاشی افغانستان را با فقدان «عزم» توضیح داد.
بازی قربانی‌سازی مورد علاقه واشنگتن
حالا بازی سرزنش شروع می‌شود، افراد نزدیک به کاخ سفید، پیت هگست، وزیر دفاع، را به خاطر اشتباه در تعیین جدول زمانی و اهداف سرزنش می‌کنند و صحبت‌هایی در مورد جایگزینی او وجود دارد.
توماس ماسی، که در ماه مه به دلیل مخالفت با جنگ، انتخابات مقدماتی خود را باخت، می‌خواهد مجلس نمایندگان در مورد استیضاح هگست رأی‌گیری کند در حالیکه هگست تصمیم به جنگ نگرفت بلکه رئیس جمهور این کار را کرد و مورد تشویق کنگره‌ای قرار گرفت که هرگز به آن رأی مثبت نداد و دولت رژیم اسرائیل که خواهان آن بود.
زمان‌بندی استیضاح نیز مهم است، در هفته پایانی مبارزات انتخاباتی، وال استریت ژورنال گزارش داد که واشنگتن به متحدان خلیج فارس گفته است که پس از انتخابات خود را برای یک «کمپین نظامی کوتاه و شدید» آماده کنند و در آستانه رأی‌گیری، نیروهای آمریکایی به جزیره قشم ایران در نزدیکی تنگه هرمز حمله کردند.


بنا به گزارش‌ها، نتانیاهو می‌خواست جنگ را قبل از اینکه اسرائیلی‌ها به پای صندوق‌های رأی بروند از سر بگیرد؛ ترامپ ترجیح می‌داد تا انتخابات میان‌دوره‌ای صبر کند به عبارت دیگر، برنامه این بود که تا شمارش آرا حرفی از جنگ زده نشود و سپس آن را از سر بگیرند.
در اسرائیل نیز، حزب لیکود نتانیاهو در انتخابات ۲۷ اکتبر اکثریت خود را از دست داد، وقتی مردم دو کشور در عرض یک هفته رهبران جنگ خود را سرزنش می‌کنند، ارزش دارد از خود بپرسیم که آیا مردم چیزی می‌دانند که سیاست‌گذاران نمی‌دانند؟
همچنین نباید از اظهار نظر تهران غافل شویم، محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس و مذاکره‌کننده ارشد ایران، اعلام کرد که «آمریکایی‌ها به جنگ نه گفتند» و ایران این پیام را تأیید کرد.
آیا دموکرات‌ها به حزب صلح تبدیل خواهند شد؟
در سال ۲۰۰۶، رأی‌دهندگان خشمگین از عراق، هر دو مجلس کنگره را به دموکرات‌ها واگذار کردند و اکثریت جدید، بودجه جنگ را تأمین کردند، افزایش نیروها را پذیرفتند و خروج از جنگ را به رئیس‌جمهور بعدی واگذار کردند. کمپین دموکرات‌ها در سال ۲۰۲۶، عمدتاً یک کمپین ضد جنگ نبود و این یک کمپین مقرون‌به‌صرفه بود که اتفاقاً جنگی را نیز در خود جای داده بود.
رهبران حزب به هزینه‌های جنگ حمله کردند، نه به منطق راهبردی پشت آن؛ بسیاری از آنها شکایت داشتند که دولت نتوانسته «پیروزی» را تعریف کند، نه اینکه پیروزی غیرقابل تعریف باشد. این زبان افرادی است که می‌خواهند جنگ را بهتر مدیریت کنند، نه اینکه آن را پایان دهند.


البته استثنائاتی هم وجود دارد، عبدالسید در میشیگان پس از آنکه گروه‌های طرفدار رژیم اسرائیل بیش از ۴۰ میلیون دلار علیه او در انتخابات مقدماتی و عمومی هزینه کردند، پیروز شد و برخی از دموکرات‌ها اکنون آشکارا درباره کاهش کمک‌های نظامی به این رژیم صحبت می‌کنند، چیزی که پنج سال پیش در آن حزب غیرقابل تصور بود.
چاک شومر قول داده است که از طریق قدرت مالی کنگره «به جنگ پایان دهد» و حکیم جفریز از ترامپ می‌خواهد که قبل از تشکیل کنگره جدید در ژانویه به جنگ پایان دهد.
اما قدرت مالی فقط زمانی معنی داره که شما حاضر باشید از آن علیه رئیس جمهوری استفاده کنید که هر قطعنامه مربوط به اختیارات جنگی را وتو می کند.
درس این انتخابات میان‌دوره‌ای پیچیده نیست، اما مردم امریکا حاضر نیستند آن را یاد بگیرند زیرا آنها انزواطلب نیستند و البته صلح‌طلب هم نیستند.
آنها جمهوری‌خواهان را در سال ۲۰۰۶ به خاطر عراق تنبیه کردند آنها دوباره در سال ۲۰۲۶ به خاطر ایران آنها را تنبیه کردند و دو بار تکرار این کار یک الگو است.