در سال‌هایی که نام نصرالله با تحولات منطقه گره خورده بود، شهادتش جریانی از کتاب، شعر و روایت‌های شخصی آفرید؛ آثاری که می‌کوشند از میان آوارها، معنای مقاومت را بازخوانی کنند.

در سال‌هایی که نام سیدحسن نصرالله با تحولات بزرگ منطقه گره خورده بود، قابل پیش‌بینی بود که روزی مراسم تشییع او خود به یک رخداد تاریخی بدل شود؛ رخدادی که نه فقط در خیابان‌های بیروت، که در حافظه جمعی جهان اسلام ثبت شد. تشییع او، صرفاً بدرقه یک رهبر سیاسی نبود؛ صحنه‌ای بود از تلاقی ایمان، سیاست، خاطره جمعی و مفهوم «مقاومت». طبیعی است که چنین واقعه‌ای، خیلی زود به متن ادبیات و نشر راه پیدا کند.در پی آن مراسم، موجی از کتاب‌ها، از سفرنامه و روایت شخصی گرفته تا مجموعه شعر و تک‌نگاری‌های تحلیلی، درباره شخصیت و تشییع سیدحسن نصرالله منتشر شد. هرکدام از این آثار کوشیده‌اند از زاویه‌ای خاص به این واقعه بنگرند؛ گاه از منظر خیابان و جمعیت، گاه از دریچه اندیشه و معنویت، و گاه در قالب شعر و سوگ‌سروده. در ادامه، نگاهی متفاوت به چند عنوان شاخص این جریان می‌اندازیم.

«دوازده صفر سه»؛ روایت یک روز، فراتر از یک مراسم

«خسوف در بیروت»؛ چند روایت از یک غروب

«صحرای محشر»؛ مواجهه با مرگ از زبان خود سید

«ضاحیه مقدسه»؛ سوگ در زبان جمعی شاعران