از روز اول جنگ تاکنون، تنها نقطهای که آمریکا امیدوار است با استفاده از آن بتوان ایران را تسلیم کند، محاصره است. استفاده از این ابزار، اکنون در دو مؤلفه، مانند تحریمها شده است:
1. با مذاکره رفع نمیشود
2. در دولتهای مختلف آمریکا ادامه خواهد داشت.
بهعبارتیدیگر، حتی اگر فرض کنیم ترامپ امروز استیضاح شود و از فردا یک دموکرات با شعار پایان جنگ بر سر کار بیاید و با فرض محال، جنگ را هم تمام کند؛ باز هم دست از سر گزینه محاصره بر نخواهد داشت. همچنین همانگونه که مذاکره تا به حال نتوانسته تحریمها را لغو کند، نمیتواند محاصره را هم بردارد.
برآورد تیم امنیتی ترامپ این بود که ادامه محاصره، فشار زیادی به تهران وارد خواهد کرد و درنهایت ایرانیان تسلیم میشوند. البته این برآورد، مانند سایر برآوردهای آمریکا، هالیوودی است. محاصره دریایی قرار بود ظرف دو هفته تا یک ماه، ایران را دچار قحطی مطلق کند و تسلیم شود.
اکنون حدود 6 ماه از محاصره میگذرد و هیچ مشکلی در تأمین کالاهای موردنیاز رخ نداده و همزمان، تهران راههای پایداری برای دور زدن محاصره پیدا کرده است.اما با تمام این اوصاف، محاصره موضوعی است که باید شکسته شود و تنها راه آن، استفاده از ابزار قدرت است.
فشار به نفت عربها، اهرم فشار به آمریکا
یکی از راهکارهای عملیاتی که میتوان برای شکست محاصره پیشنهاد داد، ازاینقرار است: ایران کاروانی از نفتکشهای خود را برای خروج از محاصره، به حرکت درآورد. البته لازم است که این نفتکشها نیز مجهز باشند.
لازم است که ایران، اعزام این نفتکشها را بهطور رسمی اعلام کند و همزمان تهدید نماید که هرگونه حمله یا تجاوز غیرقانونی ارتش تروریستی ایالاتمتحده به این کاروان، باعث میشود که تهران در اقدامی تلافیجویانه، زیرساختهای نفتی و تکنولوژی منطقه را هدف قرار دهد.این موارد میتواند منابع نفتی امارات و زیرساختهای ارتباطی موجود در دبی را شامل شود.