بازیگر «مختارنامه» که این روزها روی ویلچر است، از تشییع رهبر شهید روایتی آمیخته با اشک و دلتنگی دارد.

 این روزها «مختارنامه» بار دیگر از تلویزیون روی آنتن است و کوروش زارعی، بازیگری که سال‌ها در سینما، تلویزیون و تئاتر نقش‌آفرینی کرده، بیش از هر زمان دیگری یادآور آثار ماندگارش شده است. اما این روزها برای او تنها با قاب تلویزیون نمی‌گذرد. عارضه مغزی، او را روی ویلچر نشانده، اما نتوانسته اراده‌اش را برای حضور در مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب بگیرد.

زارعی که سال‌هاست در قم زندگی می‌کند، خود را به مراسم رساند؛ حضوری که به گفته خودش، بیش از آنکه یک بدرقه باشد، وداع با بخشی از جان مردم ایران بود.
او با صدایی بغض‌آلود می‌گوید: «احساس می‌کردم قرار نیست فقط پیکر یک انسان را تشییع کنیم؛ انگار قلب ایران را از سینه‌اش بیرون کشیده بودند. مردی را بدرقه می‌کردیم که جان و روح مردم این سرزمین بود.»

این بازیگر شناخته‌شده معتقد است فقدان رهبر شهید، تنها از دست دادن یک شخصیت سیاسی نیست؛ بلکه از دست دادن مردی است که نسل‌هایی را برای ایستادگی و مقاومت تربیت کرد. از نگاه او، بزرگ‌ترین میراث رهبر شهید، انسان‌هایی هستند که در سخت‌ترین روزها کنار کشورشان ایستادند و از آرمان‌هایشان دست نکشیدند.

زارعی با حسرت از آرزویی سخن می‌گوید که هرگز محقق نشد؛ اینکه پیش از رهبر شهید، جانش را فدای او کند. او می‌گوید آرزو داشت آن مرد بزرگ تا روزی که پرچم این انقلاب به صاحب اصلی‌اش سپرده می‌شود، در میان مردم بماند؛ اما تقدیر، روایت دیگری نوشت.

او در پایان، از رهبر شهید نه فقط به عنوان یک فرمانده یا سیاستمدار، بلکه به عنوان پدری برای مردم ایران یاد می‌کند؛ پدری که به باور او، جای خالی‌اش هرگز پر نخواهد شد و تاریخ معاصر، به سختی نمونه‌ای مانند او را به خود خواهد دید.

و شاید تمام احساس کوروش زارعی را بتوان در همین جمله خلاصه کرد؛ جمله‌ای که با چشمانی اشک‌آلود بر زبان آورد: «ما فقط یک نفر را تشییع نکردیم؛ انگار قلب ایران را از سینه‌اش بیرون کشیدند.»

انتهای پیام/
منبع:خبرگزاری تسنیم