رئیس کمیته بین‌المللی المپیک با پرداخت پول به قهرمانان المپیک مخالفت کرد.

رئیس کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) همچنان بر موضع خود مبنی بر مخالفت با پرداخت حقوق به ورزشکاران در بازی‌های المپیک پافشاری می‌کند.

کرستی کاونتری گفت: «ما باید کمی مکث می‌کردیم و واقعاً درباره جایگاه فعلی‌مان، چیزهایی که در اختیار داریم و کارهایی که انجام می‌دهیم تأمل، آن‌ها را بهتر درک و ارزیابی می‌کردیم. سپس باید متوجه می‌شدیم که آیا هنوز هم مرتبط هستند؟ آیا این‌ها همان کارهایی هستند که باید انجام دهیم؟ چگونه می‌توانیم تکامل پیدا کنیم؟»

با این حال، جایی که به‌گفته او تکامل رخ نخواهد داد، پرداخت پول به ورزشکاران است. مدل فعلی برای ورزشکاران المپیکی بر تأمین مالی آن‌ها از طریق ترکیبی از سازمان‌های ورزشی ملی که اغلب از بودجه مالیات‌دهندگان تأمین می‌شود، حمایت مالی و خودکفایی استوار است. با این وجود، ورزشکاران وقتی به المپیک می‌رسند، نه برای حضور در بازی‌ها و نه برای کسب مدال، هیچ مبلغی دریافت نمی‌کنند.


کاونتری گفت: من به پرداخت حقوق به ورزشکاران اعتقادی ندارم. من از کشوری کوچک آمده‌ام؛ از ورزشی آمده‌ام که لزوماً به ورزشکاران حقوق خوبی نمی‌دهد و هنوز هم فکر نمی‌کنم که باید در بازی‌های المپیک به ورزشکاران حقوق بدهیم.

پژوهش‌ها نشان داده‌اند از حدود 1.5 میلیارد دلار آمریکا که هر دوره توسط کمیته بین‌المللی المپیک به دست می‌آید، تنها نیم درصد به ورزشکاران بازمی‌گردد؛ آن هم از طریق کمیته‌های ملی المپیک کشورها یا از مسیر همبستگی المپیک.

فدراسیون جهانی دوومیدانی نخستین نهاد حاکم بین‌المللی بود که به قهرمانان المپیک جایزه نقدی پرداخت کرد؛ به‌گونه‌ای که مدال‌آوران طلای پاریس 85 هزار دلار دریافت کردند. با این حال، کاونتری معتقد است کمیته بین‌المللی المپیک باید راه‌های بیشتری برای اثرگذاری مستقیم بر ورزشکاران پیدا کند و مسیرهایی بیابد تا به آن‌ها در راه تبدیل شدن به المپیکی‌ها و در دوران حضورشان در المپیک کمک کند. از جمله این راه‌ها می‌توان به کمک به شناسایی استعدادها و حمایت از تغییر مسیر شغلی اشاره کرد. او گفت: من بدون آن پول، بورسیه همبستگی المپیک داشتم. مطمئن نیستم که به همان اندازه موفق می‌شدم و بنابراین از آن بسیار سپاسگزارم.

از دیگر انتقادهای مالی متوجه IOC، عدم پرداخت پول به ورزشکاران در قبال استفاده از نام و تصویر آنان (یا همان NIL) است. در واقع، IOC می‌تواند از NIL ورزشکاران برای تبلیغ یا گرامی‌داشت بازی‌ها استفاده کند، اما در مقابل چیزی به آنان پرداخت نمی‌کند.
یکی از بارزترین نمونه‌های تغییر در این سازوکار، در ورزش دانشگاهی آمریکا رخ داد. پیش از این، دانشجویان-ورزشکار از انجام قراردادهایی که می‌توانست از شهرت آنان سودآوری کند منع شده بودند؛ به این معنا که هنگام عقد قرارداد با دانشگاه‌ها باید از حقوق NIL خود صرف‌نظر می‌کردند. با این حال، در سال 2021، NCAA قوانین را تغییر داد و این امکان را برای آنان فراهم کرد.

کاونتری معتقد نیست IOC باید مدل مشابهی را اتخاذ کند. او در دفاع از این موضع گفت: «خب، آن‌ها مکان‌های زیبایی به دست می‌آورند. آن‌ها دهکده‌های زیبایی به دست می‌آورند. آن‌ها تجربه‌ای زیبا به دست می‌آورند و همه این‌ها از پولی که ما جمع می‌کنیم تأمین می‌شود.» کاونتری در این‌جا به نحوه تخصیص پول به کمیته سازماندهی بازی‌های المپیک (OCOG) اشاره می‌کند.

او افزود: بنابراین، باز هم چالشی که من برای ورزشکاران، کمیته‌های ملی المپیک و فدراسیون‌های بین‌المللی (که همیشه درخواست پول بیشتری دارند) مطرح می‌کنم، این است که مدل همبستگی، مدلی بسیار خاص است. حال اگر کل جنبش می‌خواهد ما تغییر کنیم، باید بسیار روشن باشد که این تغییر چگونه خواهد بود؛ زیرا در آن صورت کشورهای کمتری خواهیم داشت، رشته‌های ورزشی کمتری خواهیم داشت و باید دقیقاً مشخص کنیم که این تغییر چه شکلی خواهد داشت. من فکر نمی‌کنم این، بازی‌های المپیک باشد و فکر هم نمی‌کنم جنبش المپیک آن را بازی‌های المپیک بداند.


یکی دیگر از موضوعات بحث‌برانگیزی که کاونتری با آن روبه‌روست، بازگشت احتمالی ورزشکاران روسی و بلاروسی با پرچم‌های ملی خود به رقابت‌های المپیک است. ورزشکاران روس و بلاروس از زمان حمله به اوکراین باید تحت بررسی قرار می‌گرفتند تا اجازه یابند در همه رشته‌های ورزشی از جمله المپیک، تحت شرایط بی‌طرفانه رقابت کنند. با این حال، با توجه به اینکه چندین نهاد جهانی (از جمله اخیراً فدراسیون ژیمناستیک که روسیه در آن سابقه‌ای قدرتمند دارد) به ورزشکاران اجازه داده‌اند با پرچم‌های ملی خود رقابت کنند، راه برای آن هموار می‌شود که کمیته بین‌المللی المپیک نیز در المپیک تابستانی 2028 چنین رویکردی را در پیش بگیرد.

کمیته بین‌المللی المپیک در ماه دسامبر توصیه کرد که ورزشکاران روسی و بلاروسی در رویدادهای بین‌المللی رده جوانان اجازه داشته باشند زیر پرچم‌های ملی خود رقابت کنند. با این حال، IOC الزامات بی‌طرفی خود را برای مسابقات رده بزرگسالان حفظ کرد و روس‌ها و بلاروسی‌ها در المپیک زمستانی امسال به‌عنوان «ورزشکاران بی‌طرف انفرادی» شناخته شدند.

کاونتری اظهار داشت: من کاملاً روشن می‌گویم که فکر نمی‌کنم ورزشکاران باید مسئول انتخاب‌های دولت‌های خود باشند، اما مسئولیتی که یک ورزشکار در آن زمان دارد این است که با ارزش‌های المپیک زندگی کند و نفس بکشد.

او افزود: بنابراین، اگر آن‌ها ارزش‌هایی را ترویج می‌کنند که ما با آن‌ها موافق نیستیم، ما باید سازمانی به اندازه کافی قدرتمند باشیم و در موارد مشخصی تصمیم بگیریم.
کاونتری تأکید کرد که یکی از این حوزه‌ها، دوپینگ است: «این مسئله تا حد زیادی در کنترل ماست. ما نمی‌توانیم انتخاب‌های دولت‌ها را کنترل کنیم، اما می‌توانیم آنچه را در زمین بازی رخ می‌دهد کنترل کنیم. این همان جایی است که من معتقدم باید بر آن تمرکز کنیم و اطمینان یابیم که به آن ورزشکاران اعتماد می‌دهیم تا فارغ از این‌که چه کسی در کنارشان ایستاده است، با اطمینان کامل بدانند که همه پاک هستند و زمین بازی منصفانه و برابر است.»

انتهای پیام/
منبع:خبرگزاری تسنیم