۱۵ اردیبهشت، فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ یادآور جایگاه شهری است که قرن‌ها با شعر، هنر، باغ، زیبایی و فرهنگ ایرانی پیوند خورده و همچنان یکی از مهم‌ترین کانون‌های هویت‌ساز در جغرافیای فرهنگی ایران به شمار می‌رود.

۱۵ اردیبهشت فرصتی است برای بازخوانی جایگاه شیراز؛ شهری که نام آن با عطر بهار نارنج، طنین شعر و جلوه‌های کم‌نظیر فرهنگ و هنر ایرانی درآمیخته است و در حافظه تاریخی ایرانیان، نه فقط یک شهر، بلکه بخشی از هویت فرهنگی این سرزمین محسوب می‌شود.

شیراز، شهری است که در طول قرن‌ها توانسته با تکیه بر پیشینه تاریخی و فرهنگی خود، به نمادی ماندگار از ذوق، لطافت و اندیشه ایرانی بدل شود.در این شهر، هر کوچه نشانی از فرهنگ دارد و هر باغ، روایتی از زیبایی، هنر و پیوند عمیق انسان ایرانی با طبیعت را بازگو می‌کند.

بسیاری، شیراز را با نام‌های بلندآوازه‌ای، چون حافظ و سعدی می‌شناسند؛ شاعرانی که آثارشان نه‌تنها در ادبیات فارسی، بلکه در زیست فرهنگی و فکری فارسی‌زبانان جایگاهی ماندگار یافته است. کلام این بزرگان، قرن‌هاست که بر ذهن و جان مخاطبان نشسته و شیراز را به یکی از مهم‌ترین خاستگاه‌های شعر و حکمت در ایران تبدیل کرده است.
با این همه، هویت شیراز تنها به گذشته پرافتخار آن محدود نمی‌شود.

این شهر در روزگار معاصر نیز همچنان زنده، پویا و خلاق باقی مانده و در عرصه‌های مختلف هنری، ادبی و فرهنگی نقش‌آفرینی می‌کند.حضور هنرمندان، نویسندگان و فعالان فرهنگی در این شهر، نشان می‌دهد که شیراز همچنان ادامه‌دهنده همان مسیر روشن و ریشه‌داری است که در تاریخ آن شکل گرفته است.

۱۵ اردیبهشت را از این منظر می‌توان فرصتی برای توجه دوباره به شهری دانست که گذشته و حال را در کنار یکدیگر معنا کرده و با حفظ اصالت فرهنگی خود، همچنان الهام‌بخش نسل‌های تازه است؛ شهری که نامش با شعر، باغ، زیبایی و فرهنگ، پیوندی ناگسستنی دارد.

منبع:خبرگزاری صدا و سیما