جنگ تهران را چه شکلی کرده است؟ ما در فیلم‌های دفاع مقدس ۸ ساله و در توصیف و روایت آدمهای آن روزها از «شهر درگیر جنگ» زیاد شنیده‌ایم اما تهرانِ این روزها هم آیا همان شکلی است؟

حرف از جنگ همیشه تلخ و طاقت‌فرسات اما حضور در منطقه جنگی بیشتر. شاید هموطنان‌مان در شهرهای مختلف با شنیدن اخبار، نگران اقوام و عزیزانشان یا حتی خود تهران زیبای ما باشند.

«محمدرضا جوان آراسته» در توصیف شب دهم اسفند ۱۴۰۴ تهران اینگونه نوشت:«دیشب حدود پنج ساعت در تهران گشتم. (از حدود ساعت ۲۲ تا ۳ بامداد) برای این‌که سریع‌تر باشم و به همه جا بتوانم سر بزنم، موتور برداشتم.در این پنج ساعت، بارها از جنوب تا شمال و از شرق تا غرب تهران را دیدم و محله‌ها و خیابان‌های مختلف را سر زدم.

با این‌که جریان‌های ضد انقلاب دعوت به تجمع و حضور خیابانی کرده‌ بودند، در هیچ جای شهر، خبری از هسته‌های اعتراضی یا جمع‌های هتاک نبود. تهران شهر بزرگی است. تهران بزرگ، زنده بود، آرام بود و در همان نیمه‌های شب، زندگی تویش جریان داشت.

با این‌که از بعد از ظهر تا شب چند بار نقطه‌هایی از تهران با پهباد و جنگنده هدف قرار گرفته بود، اما شهر جنگ زده نبود. تهران همان تهران قبل بود اما عزادار.برای آن‌ها که در تهران زندگی نمی‌کنند، خبر بمباران و آشوب در تهران همیشه حالتی اغراق شده پیدا می‌کند. انگار شهر گرفتار بحران شده باشد یا در حالت اضطراری فرو رفته باشد.

تهران آن‌قدر بزرگ است که گاهی یک‌سرش زیر بارش برف است و طرف دیگرش گرم از آفتاب.من در جنگ دوازده روزه هم تهران بودم. حالا تهران به مراتب شلوغ‌تر و زنده‌تر از آن روزهاست. به لطف حضور بچه‌های انقلابی در خیابان، به تدبیر نیروهای امنیتی در کنترل شرایط، به برکت خون رهبر انقلاب، به جان‌فدایی نیروهای نظامی و به فهم عموم مردم، یکی از حساس‌ترین شب‌ها در تاریخ انقلاب، بی‌خطر و خیانتی صبح شد.

خدا را شکر بابت این‌که ما را شهروند انقلاب اسلامی قرار داد و بخشی از زمانه و زندگی ما را در روزگار حیات سید علی خامنه‌ای رقم زد.»