نسخه‌های مختلف مانند استقرار لایروب و جانمایی ایستگاه پمپاژ برای نجات خلیج گرگان روی میز است اما تاکنون عملی نشده است.

افت تراز آب دریای خزر و سدسازی‌های متعدد در بالادست رودخانه ولگا، خلیج گرگان را به نقله‌ای حساس رسانده است. پهنه‌ای آبی که زمانی نقش ضربه‌گیر اکولوژیک جنوب شرقی خزر را ایفا می‌کرد، حالا با کاهش تبادل آب روبه‌روست.

در هفته‌های گذشته علی‌اصغر طهماسبی، استاندار گلستان، با صراحت از «نیاز حیاتی» خلیج گرگان به استقرار دائمی دستگاه لایروب سخن گفت و تأکید کرد که بدون لایروبی مستمر، مسیرهای ارتباطی خلیج با دریای خزر دوباره مسدود می‌شود و هرگونه اقدام مقطعی، اثر کوتاه‌مدت خواهد داشت.

طهماسبی حتی تأخیر در اجرای این تعهد را مصداق «ترک فعل» دانست و هشدار داد که تعلل بیشتر، اکوسیستم منطقه را به سمت نقطه بی‌بازگشت سوق می‌دهد.

در مقابل، روایت دیگری از سوی احمدرضا لاهیجان‌زاده مطرح می‌شود.وی اعلام کرده است که طرح انتقال آب از طریق ایستگاه پمپاژ به‌عنوان گزینه نهایی روی میز قرار دارد و وزارت نیرو در حال بررسی جزئیات فنی آن است.

هم‌زمان با این اظهارنظرها، سفر رئیس‌جمهور به استان گلستان نیز نتوانست گره‌ای از کار بگشاید. عبدالجلال ایری، نماینده مردم غرب گلستان در مجلس، صراحتاً اعلام کرد که مسئولان استانی هنوز به اهمیت «علاج‌بخشی» خلیج گرگان پی نبرده‌اند. به گفته او، همین کم‌توجهی سبب شد که در جریان این سفر، هیچ مصوبه مشخص و اثرگذاری برای احیای خلیج گرگان به تصویب نرسد.

در این میان، نقش عوامل فرامرزی نیز پررنگ است. سدسازی‌های روسیه بر رودخانه ولگا، که اصلی‌ترین تأمین‌کننده آب دریای خزر محسوب می‌شود، به‌طور مستقیم بر تراز آب خزر و به‌تبع آن خلیج گرگان اثر گذاشته است. کارشناسان تأکید می‌کنند که مسئله خلیج گرگان «کمبود ایده» نیست، بلکه «تعدد نسخه‌ها بدون اولویت‌بندی» است و لایروبی، انتقال آب، یا حتی مدیریت رسوبات، هرکدام به‌تنهایی نمی‌توانند ناجی خلیج باشند، اما در صورت اجرا به‌صورت هم‌زمان و مرحله‌بندی‌شده، می‌توانند روند خشکیدگی را متوقف کنند.

پایان پیام/